Verstoppertje

Ken je dat? Verstoppertje spelen met je motivatie. Eerst ga ik zoeken op de plekken die voor de hand liggen, maar na een tijdje word ik minder fanatiek. Ik loop wat rond en roep in de hoop op een reactie. Na een uur of twee begin ik me af te vragen of motivatie in slaap is gevallen op de verstopplek. Ik houd mezelf bezig met wat andere zaken, want niks doen ben ik ook geen ster in. Enkele uren gaan voorbij en in word boos op mezelf. Waarom kan ik de motivatie niet vinden? Ik moet dit gewoon kunnen!

Geen motivatie

Het schrijven en redigeren van blogs, het bijhouden van social media en het beantwoorden van emails gaat steeds langer duren. Steeds meer zit ik excuses te bedenken waarom ik nog wel ‘heel even’ iets kan doen, om vervolgens enorm teleurgesteld te zijn dat ik weer zo lang niet heb gedaan wat ik moest doen. Het werk waarmee ik de hypotheek kan betalen blijft liggen en ik baal van mezelf. De motivatie is er simpelweg niet. Ik moet mezelf echt een enorme schop onder de kont geven wil ik vandaag nog uit dit dal krabbelen. Want eerlijk gezegd heb ik er gewoon geen zin in.

Ik kan niet alles

Bovenstaande duurt nu al enkele maanden en het heeft me een hoop moeite gekost om te accepteren dat dit werk misschien niet is wat bij mij past. Want dat impliceert dat ik niet alles kan en dat vind ik lastig. Ik moet een hele hoop kunnen van mezelf. Niet alles, maar mijn streven komt akelig dicht in de buurt van alles. Dat ik mijn motivatie en concentratie hier niet heb, en zodanig dat ik mezelf daarmee verschrikkelijk in de weg zit, geeft aan dat het niet mijn plek is. Daarom ga ik hier weg en begin ik aan een nieuw avontuur. Maar streberig als ik ben wil ik de laatste maand op mijn werk netjes en volgens afspraak afronden. Een van de basisafspraken is dat je je werk doet, en precies dat blijft voor mij lastig.

Eisen bijstellen

Even terug had ik een heel verhelderend gesprek met een kennis. Zij vertelde dat haar werktempo zo hoog ligt, dat ze binnen vier uur doet waar een ander acht uur over doet. Maar ze moet er ook rekening mee houden dat die vier uur voor haar zo intensief zijn, dat het voor die dag even op is. Vooral dat laatste heeft me aan het denken gezet. Ik heb ook een hoog werktempo en als ik acht uur of langer echt goed doorwerk ben ik volledig gesloopt. Dan heb ik zoveel energie gebruikt dat ik even niks meer kan. Door dit gesprek realiseer ik me dat vier of vijf uur er goed tegenaan in mijn geval waarschijnlijk beter werkt, en dat het dan ook even klaar is. Dus nu geef ik mezelf weer een schop en trek de motivatie met de haren erbij. Met een krappe vier uur totdat dit kantoor leegloopt moet ik toch wel wat werk kunnen verzetten. En als ik dat heb gedaan is het goed!

Naiad