Met pieken en dalen

verveling

Bij mij gaat nooit iets geleidelijk, het gaat met pieken en dalen die zich niet altijd even goed aankondigen. Wat ik doe, hoe ik me voel en welk effect dat heeft kan per dag of per week zo verschillen dat ik het zelf soms niet eens merk. Dat is wel precies het gevaar, want wanneer moet de rem erop?

De afgelopen weken was een aardig klassiek verhaal voor mij. Het is druk geweest en dat houdt nog wel even aan dus hier en daar beginnen zaken te versloffen. Het meest opvallende onderdeel daarin is natuurlijk het huis. Plankjes die al tijden klaar liggen om opgehangen te worden verzamelen alleen maar stof, even stofzuigen of opruimen kwam er steeds minder vaak van en de berg met klusjes leek gigantisch te worden. Het was niet vies of rommelig, maar de schouders moesten er echt weer even onder.

Na uitgebreid tegen een paar mensen aan te zeuren besloot ik dat stil zitten de ramp alleen maar in de hand zou gaan werken. Ik besloot per direct te beginnen met ‘de grote schoonmaak’ in de hoop dat deze zich niet zou beperken tot het huishouden. Poetsen, stoffen, wassen en opruimen was eigenlijk met een paar uur gedaan. Het huis rook weer fris en zag er gezellig uit! Het volgende punt zijn de laatste klusjes die ik de komende week wil gaan oppakken. Daarnaast is rust in de agenda creëren een belangrijk speerpunt geworden, wat ook vanaf komende week lijkt te gaan lukken.

Van een depri bui waarin alles even teveel leek om er moeite voor te doen of me er druk om te maken ben ik nu weer met kleine stapjes grote veranderingen aan het doorvoeren. Iets meer ademruimte om thuis wat te kunnen doen en een beetje rust te vinden. Het gaat met pieken en dalen, maar het gaat gelukkig wel.

Naiad