Schrijfopdracht perspectief van verschillende karakters

Sinds een tijdje ben ik bezig met een schrijfcursus om zo de eerste stappen te zetten om een heus boek te schrijven. Uiteraard moet ik voor deze cursus schrijfopdrachten maken, graag neem ik jullie mee in mijn ontwikkeling naar boekenschrijver door deze opdrachten te delen. Als je feedback hebt op de stukken hoor ik het natuurlijk heel graag.

Perpectief man:

Hier zit ik dan, starend naar een schilderij wat me licht ongemakkelijk maakt. Zou ze dit expres hebben gedaan? Ze weet dat ik kunst kan waarderen, maar dit ongegeneerde naakt valt ver buiten wat ik prettig vind. Misschien weet ze het niet eens meer, het is ook al zo lang geleden dat we elkaar hebben gezien. Ik weet niet of ik haar nog herken en of we wat met elkaar delen. Natuurlijk is het mijn kind, maar dat maakt nog geen relatie. Was mijn moeder nog maar hier, die kon altijd zo goed met haar praten. Misschien weet zij wat ik moet zeggen en doen, want ik voel me verschrikkelijk verloren. Het liefst ren ik hard weg, weg van hier. Maar ik doe het niet. Ik blijf hier zitten en hoop dat ze komt. Misschien heeft zij me wat te vertellen, ze zal toch ook wel verandert zijn?

Perspectief vrouw:

Deze dag heb ik al zo vaak in mijn hoofd beleefd, toch is het totaal anders nu ik hier sta. Met lood in mijn schoenen ben ik naar mijn werk gekomen vandaag, nepglimlach op en gaan denk ik dan maar. Al uren draal ik door het museum. Ik weet dat ik genoeg werk heb liggen om de tijd mee door te komen, maar het lukt niet, ik heb mijn hoofd er niet bij. Mijn dag zit er bijna op en dat is maar goed ook. De afspraak is pas over een half uur, maar ik ken hem goed genoeg. Als hij dit belangrijk vindt, dan zit hij er al. Verdiept in een kunstwerk waar hij niks mee heeft. Zou hij veranderd zijn en zal ik hem herkennen, vroeg ik me af. Of hij veranderd is weet ik nog niet, maar ik herken hem zeker. Ruim op tijd zit hij op het bankje voor het schilderij. Hij is ouder geworden, dunner lijkt het, maar het is zeker mijn vader. Hij heeft zijn beste pak aan en hij schuifelt af en toe op zijn plek om een gede houding te vinden. Hij lijkt zenuwachtig, maar hij wendt zijn blik niet af. Ik merk dat ik wat berusting voel. Hij is hier en we gaan dit doen, na al die jaren zie ik mijn vader weer. Vanaf hier kan het alleen maar beter gaan, toch?