Schrijfopdracht observeren interactie verkoper en klant

Sinds een tijdje ben ik bezig met een schrijfcursus om zo de eerste stappen te zetten om een heus boek te schrijven. Uiteraard moet ik voor deze cursus schrijfopdrachten maken, graag neem ik jullie mee in mijn ontwikkeling naar boekenschrijver door deze opdrachten te delen. Als je feedback hebt op de stukken hoor ik het natuurlijk heel graag.

Het is rustig in de zaak. Ik ben bezig met wat afwas wegruimen voordat de lunchdrukte begint wanneer er twee klanten binnen komen lopen. Ik groet ze kort om snel door te kunnen met de vaat wegwerken, maar het lijkt alsof ik het meisje herken. Ik laat de vaat even voor wat het is en loop naar het tafeltje waar ze net zijn gaan zitten. “Goedemorgen dames, kan ik vast wat te drinken voor jullie inschenken?” Ze lijken wat verbaasd dat ik al zo snel aan kom lopen, maar het geeft me de mogelijkheid om haar goed in het gezicht te kijken. Het is d’r inderdaad, het vriendinnetje van Michael. Het meisje waar hij zo raar over doet en die niemand mag zien. Ze lijkt me niet te herkennen en geeft ongestoord de bestelling door. Ik moet me concentreren om alles goed te noteren, mijn hoofd draait overuren. De dames hervatten hun gesprek en ik druip af om de koffiebestelling door te geven.

“Lau, wil jij een cappucino en een soja flat white maken voor me?” Ik loop terug naar de vaat waar ik mee bezig was, die moet echt schoon voordat heel de stad uitrukt voor de lunch. De laatste kopjes en borden gaan de vaatwasser in terwijl de koffiemachine luidruchtig laat weten dat er koffiebonen worden gemaald.  De eerste koffie is klaar dus ik heb een minuutje. Snel stuur ik Michael een berichtje. “Hey mop, was jouw vriendinnetje niet op vakantie? Ik zag iemand die op haar lijkt, maar misschien vergis ik me. Kus!” Mijn wangen worden warm van opwinding, sta ik op het punt een grote leugen te ontmaskeren? Ik vond de relatie meteen al vreemd, dat ze hier nu zit terwijl ze op vakantie zou moeten zijn maakt het alleen maar raarder. “He dromer, je koffie is klaar.” Roept Laurien terwijl ze me een por geeft met haar elleboog.

“De cappucino en de soja flat white. Alsjeblieft! Kan ik verder nog iets voor jullie betekenen?” De dames mompelen iets ontkennends en gaan verder met hun gesprek.  Ik haal een doekje van de bar en ga de tafels rondom ze poetsen, wie weet word ik wat wijzer. De dame met wie ze is lijkt een moeder of tante, maar ik word er niet helemaal wijs uit. “Ik weet gewoon niet wat ik moet doen, weet je? Natuurlijk heb ik vrijheid nodig, maar wil ik dat ten koste van wat ik nu heb. Het is zo moeilijk om keuzes te maken. Teruggaan heeft niet echt geholpen.” De dame knikt instemmend en laat het meisje haar verhaal doen. “Misschien moet ik het maar gewoon eerlijk aan Michael vertellen. Dit speelt al zo lang, ik moet gewoon een keuze maken.” Michael, is dat dezelfde Michael die ik bedoel? Waarom heeft hij dan ook zo’n standaard naam!  “Weet je lieverd, in je hart weet je al lang wat je wil. Speel open kaart en volg je hart.” Ze knikt en neemt een slok van haar soja flat white. “Dame, mogen we de rekening?” vraagt de vrouw aan mij. Ik voel me rood worden, ik sta hier ongegeneerd mensen af te luisteren zonder goede reden. “Natuurlijk!” Ik haast me naar de kassa en check snel of ik een berichtje terug heb van Michael. Hij heeft het gelezen en is online, maar ik heb nog geen reactie. De kassa spuugt de bon uit, ik kan dit niet langer gaan rekken en breng de bon op een schoteltje naar de tafel. “Was alles naar wens?” vraag ik beleefd. Ze knikken en leggen het verschuldigde bedrag op het schoteltje neer. Ze staan op om hun jassen aan te doen en ik handel de rekening af. Stiekem kijk ik nogmaals of ik een berichtje terug heb, er staat dat Michael aan het typen is. Schiet op! Zo zijn ze weg en kan ik niks aan ze vragen. “Dat is raar, ze zou op vakantie zijn in Griekenland. Daar komt ze al jaren, één of ander klein dorp aan de kust. Weet je zeker dat het d’r is?”.