Schrijfopdracht dubbele emotie

Sinds een tijdje ben ik bezig met een schrijfcursus om zo de eerste stappen te zetten om een heus boek te schrijven. Uiteraard moet ik voor deze cursus schrijfopdrachten maken, graag neem ik jullie mee in mijn ontwikkeling naar boekenschrijver door deze opdrachten te delen. Als je feedback hebt op de stukken hoor ik het natuurlijk heel graag.

“Verdomme, wat een klotezooi.” Stom dat je niet met draaideuren kan gooien, dit is echt een deurgooimoment. “Ja, dit is wel een behoorlijke uitdaging aan het worden.” Ik kijk hem aan, hij lijkt niet zo boos als ik. “Uitdaging? Dit is onmogelijk geworden! Ik heb als slachtoffer toch recht op informatie?” Het is meer een retorische vraag. Ik vind dat ik recht heb op meer informatie. “Ik kan hier zo giftig van worden. Houden ze dan echt geen rekening met mij?”

Hij kijkt me aan, met medelijden lijkt het. Daar heb ik zo’n hekel aan. “Gaat het een beetje?” “Nee, natuurlijk niet. Ik ben pislink. Waarom is dit zo ingewikkeld?” Ik zwaai met mijn armen, wijzend naar alles. Want alles voelt nu ingewikkeld. “Ben je alleen boos? Want je ziet er zo ontredderd uit. Zal ik je naar huis brengen?” Ik ben van mijn stuk. Ontredderd? Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Hij pakt mijn hand en kijkt me aan. Mijn ogen lopen vol. “Ik weet het gewoon even niet meer. Ik voel me zo machteloos.”