Schrijfopdracht dialoog karakters

Sinds een tijdje ben ik bezig met een schrijfcursus om zo de eerste stappen te zetten om een heus boek te schrijven. Uiteraard moet ik voor deze cursus schrijfopdrachten maken, graag neem ik jullie mee in mijn ontwikkeling naar boekenschrijver door deze opdrachten te delen. Als je feedback hebt op de stukken hoor ik het natuurlijk heel graag.

“Mam, ik ben er echt helemaal klaar mee. Ik krijg niks te horen en het schiet allemaal niet op, ik kan het beter zelf doen.” Het blijft even stil aan de andere kant. “Wat bedoel je precies met zelf doen, lieverd? Is het niet beter om het aan de politie over te laten? Die weten heus wat ze doen.” Ik zucht, dit is niet het antwoord waar ik op zit te wachten. “Waarom steun je mij niet? Sta je soms aan de kant van de terroristen? Moeten die maar vrij uit kunnen gaan?” Ik merk dat ik geërgerd ben. Iedereen wil zich maar steeds met me bemoeien. “Nee lieverd, natuurlijk niet. Ik bedoel meer dat het belangrijk is om je op je eigen gezondheid te richten. We vragen ons af of dit nou de gezondste optie voor je is.” “Wie is we, mam?” “Je vader en ik natuurlijk. We maken ons zorgen. Het is echt zaak dat je naar je psychiater luistert en je herstel voorop zet. De daders worden vast opgespoord, de politie zit er bovenop.” Je vader en ik, natuurlijk. En de hele buurt, de psychiater, huisarts en de woordvoerder van de politie vergeet ze even.

“Je snapt het echt niet he? Ik heb iets nodig, houvast, informatie, want ik kan er niet op vertrouwen dat dit wordt uitgezocht en opgelost. Iedereen wil maar dat ik op mijn kont ga zitten en alles loslaat, maar dat gaat gewoon niet. Ik kan toch niet stil gaan zitten terwijl die idioten vrij rondlopen? Weet jij veel waar ze toe in staat zijn! Ik ben erbij geweest en ik wil dit stoppen voordat ze meer slachtoffers maken. Dat is veel belangrijker dan een wandelingetje maken of een of andere mindfulnessoefening. Daar heb ik toch het geduld niet voor.” Ze laat een stilte vallen, alsof er nu iets tot me door moet dringen. Maar daar ben ik te boos voor. Ik wil de strijd aan, en snel ook.

“Ik snap het wel, maar ik maak me gewoon zorgen. Daar ben ik je moeder voor, dat weet je toch. Slaap er een nachtje over een maak dan een plan. Maar ga alsjeblieft geen rare dingen doen. Heb respect voor de wet en het werk van de politie.” Ze snapt het nog steeds niet, als ik volgens de regels van de wet en de politie speel zal ik niks opschieten. “Ik zal mijn best doen, echt.” beloof ik halfslachtig. Alsof ze door de telefoon heen kan zien dat ik schuldig kijk, steekt ze weer van wal. “Kom anders morgen even langs, of ik kom naar jou. Dan kijken we samen naar de mogelijkheden en hoe je verder kan. Ik wil alleen maar dat je hieruit gaat komen, dus waar ik kan helpen doe ik dat met liefde. Je vader zal van de week ook nog wel even bellen om te vragen hoe het is, dus misschien kan hij je ook wel helpen. We zijn er voor je lieverd, geloof dat nou maar.” Ik weet het wel, ze zijn er altijd.

Een traantje in mijn ooghoek verliest de strijd met de zwaartekracht. Verdomme, ik wou eindelijk een dag zonder gejank. Met een brok in mijn keel vervolg ik het gesprek. “Dat weet ik mama, jullie zijn er. Het voelt alleen soms zo machteloos en alleen. Alsof heel de wereld tegen me is en het maar niet wil begrijpen. Ik wil gewoon zorgen dat dit stopt, en hopelijk krabbel ik er dan vanzelf bovenop.” Ik geloof mijn eigen woorden nog maar half. Hoe kan het dat zij me altijd aan het twijfelen kan brengen over de dingen waar ik het meest zeker over ben? Ik wist dat dit me zou helpen om er bovenop te komen, maar nu vraag ik me af of eigen onderzoek doen wel de juiste weg is. “Denk je er nog even over na liefje? Ik kom je morgen graag helpen, dus ik bel je dan wel even om te kijken hoe laat.” Het is alsof ze gedachten kan lezen, want ik denk er nú over na. “Doe ik mam, ik denk erover na.” “Pas op jezelf, dan zie ik je morgen.” Ze maakt kusgeluidjes als afscheid en laat me ietwat ontredderd achter. Ik moet dit onderzoek doen, maar ik moet ook beter worden. Zijn die dingen nou echt zo verschillend?